PROFESYONELLİĞE İLK ADIM

/// Anonim ///

Rap’e olan merakım 10 yaşında başladı. İlk dinlediğim sanatçılar Tupac ve Dmx oldu. Her dinlediğim müzikte kendimi daha iyi hissediyordum. O zamanlar 2000’li yılların başıydı ve dünyada bu işin en iyisi ve başlangıç yeri olan Amerika’nın da ülke ve dünya geneli olarak en iyi hitleri cikardığı zamanlardı. 50 Cent ve Eminem gibi bugünde hala aktif olan yıldızların parladığı dönemlerdi. RnB ve HipHop. Chris Brown, Beyonce ve daha niceleri. Zamanla kendimi daha da geliştirdim ve artık dinlemekten öteye geçip birşeyler üretmek istiyordum. Birşeyler karalamaya başladıktan sonra bu işte cok önemli bir yer tutan sahne performansı için utangaçlığı yenmeliydim bunun farkındaydım. Ve ilk sahne deneyimimden önce artık ritim ve kulak olarak son noktada olduğumu biliyordum ve sahne için bir şeyler yapmalıydım. Özel bir liseyle anlaştım ve her sene sezon sonunda yaza doğru bu lisede üyelerine performans sergileten bir muzik kursu buna aracı oldu çünkü bende o kursa bağlama kursu icin başlamıştım. Ders aralarında orada ki kişilere rap yapardım ve beni dinleyen hocalar o gece orda performans sergilememi istediler. Hani bazı anlar olur ya daha önceden kaçırdığınız fırsatların bir tesellisi niteliğinde tam da aradığım şey benim ayağıma gelmişti. Heyecanımın önüne geçen şey daha önce yapabilecekken yapmadığım şeylerin pişmanlığıydı. Ayrıca aynı zamanda gelecekte ki olası bir müzik kariyeri içinde çok iyi bir başlangıç olacaktı. Derken o gün geldi. Tek başıma gidemezdim en yakın arkadaşımı yanıma aldım ve müzik kursuyla anlaştığımız gibi lisede buluşmak için yola koyulduk. Arabada sahneyle ilgili hiçbir şey düşünmedim yapacağımdan gayet emindim. Ancak oraya vardığımda bir şeyler izleyen seyircileri görünce açıkçası geri adım attım. Hocalarıma durumu izah ettim ve onlar ilk seferde bizde böyleydik yapabilirsin diye gaz vermeye başladılar. Eğer o gece sahneye çıkışım kadar heyecanlandığım bir an daha olduysa o da benden bir önceki sahne alan kişinin şovunu bitirdikten sonra duyduğum alkış seslerinden sonra kuliste miktofonu bana uzatan muzik kursu çalışanının “hadi sıra sende” demesiydi. İşte o an hayatımda daha önce hiçbir zaman bu kadar heyecanlanmadığımı farkettim. O birkaç saniye bana bir kaç saat gibi gelmişti. İkilemde kaldım, çıksam mı? Çıkmasam mı ? diye ve bunları düşünürken orada oturan seyircilerin sırada ki gösteriyi beklediklerini bilmek… Neyse korkumu heyecanımı yendim ve kulisten sahneye doğru yürüdüm. Alttan beati verdiler ve başladım. Kalabalıktı ve rap müziğe cok hitap eden bi kitle yoktu aslında çünkü genelde velilerin hepsi enstrüman çalan çocuklarını izlemeye geliyorlardı. Ben bir istisnaydım ve şovumu layıkıyla yaptigimı aldığım alkışlardan dolayı rahatlıkla söyleyebilirim. O heyecan gitmişti ve birdaha yapmak istediğimi kuliste soyleyince öyle olur dediler “sahne böyledir çıktıkça çıkasın gelir”. Bu zevk gerçekten diğer şeylerden çok farklıydı aynı zamanda da muazzam bir deneyimdi, umarım gelecekte çok daha büyük kitlelere hitap edebilecek bir seviyeye ulaşabilirim, şimdilik anlatacaklarım bu kadar 🙂 hoşçakalın 

👋

– ANONİM